Μυστήριο Και Γνώση 

Παγκόσμια Μυθολογία – Το πάνθεον των θεών

Οι Κυρίαρχοι του Κόσμου

Ο Θεός που κυβερνούσε τον κόσμο δεν ήταν αναγκαστικά και ο δημιουργός του. Συχνά ο κυρίαρχος του κόσμου ήταν ένας απλός πολεμιστής ο οποίος τολμούσε να πολεμήσει και να νικήσει τις δυνάμεις του κακού ή τους αρχαιότερους θεούς, ενώ κάποιο άλλο ον είχε πραγματοποιήσει το έργο της δημιουργίας. Οι θεοί της Μεσοποταμίας αναγκάστηκαν να δεχτούν τον Μαρντούκ ως βασιλιά επειδή ήταν δειλοί και δεν τολμούσαν να πολεμήσουν την Τιαμάτ. Ο Δίας έγινε κυρίαρχος του αρχαιοελληνικού κόσμου αφού κατατρόπωσε τους Τιτάνες. Ο θεός Οντίν των Νορβηγών κατανίκησε τους γίγαντες των πάγων και στη συνέχεια αντιμέτωπισε τους φοβερούς απόγονους του Λόκι: το λύκο Φέρνιρ και το ερπετό Τζορμουνγκάντερ.

Ζωόμορφες Θεότητες

Οι λαοί που ζούσαν κοντά στη φύση πίστευαν ότι τα φυσικά φαινόμενα, οι άνεμοι, τα βράχια, τα δέντρα και όλα τα ζωντανά πλάσματα κατέχουν ένα πνεύμα. Τα πνεύματα των ζώων είχαν ιδιαίτερη σημασία για τις φυλές των οποίων η κύρια ασχολία ήταν το κυνήγι. Ο Αϊνού στην Ιαπωνία αποκαλούσαν την αρκούδα «θεό που βασιλεύει στα βουνά». Οι κυνηγοί έκαναν τελετές για να αποκτήσουν τη δύναμη αυτών των πνευμάτων. Κάποιες προϊστορικές απεικονίσεις αντρών που φορούν κέρατα ελαφιού, οι οποίοι βρέθηκαν σε χώρες απομακρυσμένες μεταξύ τους, όπως η Γαλλία με τη Κίνα και ο Καναδάς με την Αυστραλία, δείχνουν την αρχαία προέλευση των ιεροτελεστιών. Σε πολλούς αφρικανικούς και βορειοαμερικανικούς μύθους, τα ζώα έχουν μαγικές δυνάμεις. Στο Ζαϊρ, ο ήρωας Μοκέλε συνοδευόταν από τη χελώνα Νκούλου και από το γεράκι Νκόμπε, όταν πήγε να πάρει τον ήλιο για να τον φέρει στο λαό του. Η χελώνα Νκούλου ήταν μάγισσα. Με τη βοήθεια της ανακάλυψε τον ήλιο μέσα στη σπηλιά όπου τον είχε κρύψει ο παλιός αρχηγός Μοκουλάκα. Η  χελώνα έβγαλε τον ήλιο από την κρυψώνα του και το γεράκι γράπωσε τη χελώνα με τα νύχια του και πέταξε ψηλά μεταφέροντας και τους δυο μαζί. Με αυτό τον τρόπο ο ήλιος ανέτειλε για πρώτη φορά στον ουρανό.

Η Θεά του Ήλιου

Σύμφωνα με την ιαπωνική μυθολογία, η ανώτερη θεότητα όλων ήταν η Αματεράσου, η όμορφη θεά του ήλιου. Διαφέντευε δίκαια τον ουρανό και εκτελούσε με συνέπεια το καθήκον της φωτίζοντας και ζεσταίνοντας τη Γη. Ο αδελφός της, όμως, ο θεός της καταιγίδας, ήταν κακόθυμος και καταστροφικός και συνεχώς δημιουργούσε προβλήματα στην αδελφή του. Κάποτε άνοιξε μια τρύπα στη στέγη ενός σπιτιού, μέσα στο οποίο η αδελφή του και οι ακόλουθοι της ύφαιναν ρούχα για τους θεούς και έριξε πάνω τους το τομάρι ενός αλόγου. Η Αματεράσου δεν άντεξε άλλο. Κρύφτηκε στη σπηλιά του ουρανού, έφραξε την είσοδο με έναν ογκόλιθο και ο κόσμος βυθίστηκε στο σκοτάδι. Πολλά κακά πνεύματα εκμεταλλεύονταν το σκοτάδι κάνοντας κακές πράξεις. Οι θεοί αποφάσισαν ότι έπρεπε να σκαρφιστούν έναν τρόπο για να μπορέσουν να βγάλουν την Αματεράσου από τη σπηλιά. Οκτώ εκατομμύρια θεοί συγκεντρώθηκαν απέξω, έχοντας μαζί τους διάφορα παράταιρα αντικείμενα για να τη δελεάσουν: ένα κόκορα, έναν καθρέπτη, ένα περιδέραιο με πολύτιμα πετράδια και μια ξύλινη σκάφη. Στην αρχή άναψαν μεγάλες φωτιές για να φωτίσουν καλά το χώρο και κρέμασαν τον καθρέπτη και το περιδέραιο σε ένα δέντρο, ώστε τα πετράδια του να αστραποβολούν από τις φλόγες. Έπειτα έκαναν το κόκορα να κακαρίζει σαν αν ξημέρωνε. Η Αματεράσου μέσα στη σπηλιά ξαφνιάστηκε. Μετά άκουσε μουσική και γέλια, γιατί κάποια νεαρή θεά που την έλεγαν Ουζούμ χόρευε έναν αστείο χορό. Η Αματεράσου, έσπρωξε λιγάκι το βράχο και είδε το φως που αντανακλούσαν τα πετράδια. «Τι συμβαίνει;» ρώτησε. «Καλωσορίζουμε τον καινούργιο ήλιο»  της απάντησε η Ουζούμ. « Η θεότητα του είναι πολύ πιο λαμπερή από σένα!» Η Αματεράσου θέλησε να δει καλύτερα κι έσπρωξε κι άλλο το βράχο. Αμέσως θέλησε να δει καλύτερα και έσπρωξε κι άλλο το βράχο. Αμέσως, κάποιος από τους θεούς την έβγαλε έξω και κάποιος άλλος έφραξε την είσοδο της σπηλαίας με ένα μαγικό αχυρένιο σχοινί. Οι θεοί ξέσπασαν σε γέλια. Το ίδιο και η Αματεράσου, που κατάλαβε τη γκάφα της. Από τότε ο ήλιος κάνει ακατάπαυστα το συνηθισμένο ταξίδι του στον ουρανό.