Μυστήριο Και Γνώση 

Παγκόσμια Μυθολογία – Το πάνθεον των θεών

Θάνατος και Καταστροφή

Ο φόβος του κακού στην ανθρώπινη φύση είναι ο φόβος του παιδιού για το σκοτάδι. Οι περισσότερες μυθολογίες αποδέχονται το κακό ως μια πραγματικότητα της ζωής και περιγράφουν τους θεούς που το αντιπροσωπεύουν. Στη σκανδιναβική μυθολογία ο θεός του κακού ήταν ο Λόκι, φονιάς και γεννήτορας τεράτων. Στην Βόρεια Αμερική υπήρχε ο πανούργος κογιότ. Οι Μαϊντού, που ζούσαν στη σημερινή Καλιφόρνια, έλεγαν ότι αυτός έσπειρα το θάνατο, ενώ οι Απάτσι τον κατηγορούσαν για τον ερχομό των Ευρωπαίων. Οι Αρχαίοι Έλληνες είχαν Γοργόνες, τη Λερναία Ύδρα και την Εκάτη, που απαντούσε κανείς σε σταυροδρόμια. Οι Κέλτες πίστευαν στη Μοριγκάν, τη κοκκινομάλλα θεά της φιλονικίας, η οποία παρουσιαζόταν με τη μορφή κορακιού κάθε φορά που τα πεδία της μάχης γέμιζαν νεκρούς. Στα δάση της κεντρικής Αφρικής υπήρχαν οι δαίμονες Ελόκος, οι οποίοι ήταν νάνοι που τρέφονταν με ανθρώπινες σάρκες και κατείχαν  τη τέχνη της μαγείας. Για τους Αζτέκους το σύμπαν ισορροπούσε στο χείλος της καταστροφής και μόνον οι αδιάκοπες θυσίες –ακόμα και ανθρώπων- στους θεούς μπορούσαν να συγκρατήσουν το σημείο. Το γεγονός ότι όλοι οι θεοί των Αζτέκων απαιτούσαν θυσίες αποκαλύπτει μάλλον τους φόβους  παρά τη βαρβαρότητα τους.

Στον Κάτω Κόσμο

Η ιδέα ενός τόπου κατοικίας των νεκρών ήταν κοινή. Συχνά ήταν τόπος κρίσης του κάτω κόσμου. Το Ζιγκοκού, η κόλαση των Ιαπώνων, είχε οκτώ περιοχές φωτιάς και οκτώ περιοχές πάγου. Κυρίαρχος αυτού του βασιλείου ήταν ο κριτής Εμαχού. Ο κάτω κόσμος  των αρχαίων Ελλήνων ήταν το βασίλειο του θεού Άδη. Οι νεκροί περιφέρονταν εκεί σαν σκιές του παλιού εαυτού τους. Οι πιο τυχερές ψυχές πήγαιναν στα Ηλύσια Πεδία αλλά οι κακές ψυχές πήγαιναν στα Τάρταρα. Οι Έλληνες θάβονταν με ένα νόμισμα στο στόμα για να πληρώσουν τον Χάροντα, δηλαδή το βαρκάρη που μετέφερε τους νεκρούς πέρα από τον ποταμό Αχέροντα στο βασίλειο του Άδη. Οι αρχαίο Αιγύπτιοι πίστευαν ότι η γη των ψυχών ήταν σαν την Αίγυπτο, αλλά χωρίς φτώχια και αθλιότητα. Βασιλιάς της ήταν ο θεός Όσιρις, που είχε αναστηθεί. Υπήρχαν πολλά τρομακτικά στοιχεία τα οποία πολεμούσε κάθε νύχτα ο θεός του ήλιου, ο Ρα, καθώς με τη βάρκα του προσπαθούσε να φτάσει στην αυγή. Ο Άνουβις, ο Αιγύπτιος θεός ης ταφής που είχε κεφάλι τσακαλιού, οδηγούσε τη ψυχή στο τόπο της κρίσης. Η καρδιά του νεκρού έμπαινε σε μια ζυγαριά για να διαπιστωθεί εάν οι κακές πράξεις του ήταν πιο βαριές από το φτερό της αλήθειας. Ο Θοθ ήταν ο θεός που κατέγραφε τα αποτελέσματα. Οι κακές καταβροχθιζόταν από το τέρας που καιροφυλακτούσε δίπλα στη ζυγαριά, ενώ οι καλές ψυχές παρουσιαζόταν στον Όσιρι που τις καλοδεχόταν. Οι αμαρτωλοί Βικινγκς , όταν πέθαιναν, πήγαιναν σε ένα τόπο όπου έκανε τρομερή παγωνιά και ούρλιαζαν παγωμένοι άνεμοι. Ήταν το βασίλειο της βασίλισσας Χελ. Την είσοδο φύλαγε το αιμοφόρο λαγωνικό Γκαρμρ.

Ο Αφανισμός

Υπάρχουν πολλές ιστορίες που μιλούν για το τρομερό αφανισμό που μπορούν να προκαλέσουν οι θεοί στους αδύναμους ανθρώπους. Ο Αιγύπτιος θεός Ρα έστειλε τη Σέμκχετ, μια θεά με μορφή άγριου λιονταριού, να καταστρέψει την ανθρωπότητα. Η δίψα της για αίμα ήταν τόσο μεγάλη, που ακόμα και ο Ρα μετάνιωσε για την απόφαση του. Κατάφερε να την εμποδίσει ξεγελώντας την και δίνοντας της να πιει κόκκινη μπίρα. Μια παράδοση που απαντάται σε ολόκληρο τον κόσμο μιλά για έναν τρομερό κατακλυσμό. Η  ιστορία της κιβωτού του Νώε είναι εκδοχή αυτής της παράδοσης. Οι Μάγια πίστευαν ότι η θεά του φεγγαριού Ίξτσελ έπνιξε τον κόσμο αδειάζοντας το αγγείο του αφανισμού. Στην Κίνα ο θεός του κεραυνού έφερε τον κατακλυσμό, ενώ στις ινδουιστικές δοξασίες ο θεός Βινσού, ήρθε στη Γη με τη μορφή ψαριού ώστε να σώσει από τον κατακλυσμό έναν καλό άνθρωπο. Στην Νορβηγία μια προφητεία μιλά για τον αφανισμό των ίδιων των θεών, στο Ράγκναροκ, την ημέρα της κρίσης. Κανείς δεν ήξερε πότε θα έφτανε αυτή η μέρα. Πίστευαν πως ο προάγγελός της θα ήταν ένας βαρύς χειμώνας που θα διαρκούσε τρία χρόνια. Την ημέρα της κρίσης, ο κακός θεός Λόκι, θα έρθει στη Γη με τη στρατιά των νεκρών. Οι γίγαντες του πάγου και της φωτιάς θα τον βοηθήσουν, μαζί με τους ατρόμητους γιούς του Λόκι: το Ερπετό του κόσμου, που αγκαλιάζει τις θάλασσες, και τον Φένριρ, το γίγαντα με τα τεράστια σαγόνια. Οι θεοί θα νικηθούν. Ο Θορ θα θανατωθεί από τη δηλητηριώδη ανάσα του Ερπετού του Κόσμου και ο Οντίν θα γίνει λεία στα σαγόνια του Φέρνιν. Η Γη και ο Ουρανός θα χαθούν στο σκοτάδι.