Φαέθων, ο γιος του Ήλιου

Φαέθων, ο γιος του Ήλιου. Ο γιος του Ήλιου, ένας μικρότερος δηλαδή ήλιος, ήταν ο Φαέθων που όπως προείπαμε έπαιρνε και το όνομα του πατέρα του. Ως μητέρα του αναφερόταν η Κλυμένη. Μία ημέρα ο γιος του Ήλιου και της Κλυμένης πήρε το άρμα του πατέρα του. Ο Φαέθων ανέβηκε τόσο ψηλά στον ουρανό που έπεσε στο κενό. Μάλιστα, κάποιοι αναφέρουν ότι ο Δίας κεραυνοβόλησε το άρμα. Ο Φαέθων γκρεμίστηκε στον Ηριδανό και προκλήθηκε τότε μεγάλη φωτιά στην γύρω περιοχή. Άλλοι αναφέρουν ότι ο Φαέθων πλησίασε τόσο κοντά το φλογερό άρμα του πατέρα του κοντά στη γη με αποτέλεσμα να καταστρέψει τα πάντα. Για αυτό λένε ότι ο Δίας αναγκάστηκε να τον χτυπήσει με τον κεραυνό του για να τον σταματήσει.

Οι κόρες του Ήλιου θρήνησαν το χαμένο αδερφό που έπεσε στο ποτάμι. Τα δάκρυά τους έγιναν κεχριμπάρι και οι ίδιες λεύκες. Οι θυγατέρες και ο Ηριδανός έγιναν τελικά αστέρια του ουρανού.

Ο Φαέθων γενικά ως μικρός ήλιος ταυτιζόταν αφηγηματικά με το πιο λαμπερό αστέρι, τον πλανήτη Αφροδίτη. Γνωστό επίσης με την ονομασία Έσπερος (το αστέρι της νυχτός) και Φώσφορος ή Εωσφόρος (το αστέρι της αυγής).

Υπάρχει μία ιστορία για τον Φώσφορο, δηλαδή τον Φαέθοντα και τη θεά Αφροδίτη. Σε αυτήν την ιστορία ως γονείς του αναφέρονται η Ηώς και ο Κέφαλος. Η Αφροδίτη ερωτεύτηκε το Φαέθοντα και πάνω στον ανθό της νιότης του τον άρπαξε να τον κάνει εραστή της. Η θεά έχρισε το νεαρό αγόρι σε φύλακα του ιερού της δίνοντάς του θεία υπόσταση. Μία ιστορία παρόμοια με αυτή του Άδωνη («Οι εραστές της Αφροδίτης | Πυγμαλίωνας και Αδωνίς»).

Ιστορίες για τη Σελήνη

Η Σελήνη ήταν θεά με πολλές μορφές στην ελληνική μυθολογία, προσωποποιώντας διάφορες ηρωίδες και θεότητες. Την αναπαρίσταναν επάνω σε άρμα με δύο άλογα σε αντίθεση με τον Ήλιο που το άρμα του έσερναν τέσσερα άλογα.

Υπάρχουν αρκετές ιστορίες για τους ερωτικούς δεσμούς της Σελήνης. Σύμφωνα με τη μυθολογία μας ο Πάνας παραπλάνησε τη θεά τυλιγμένος σε μία προβιά. Επίσης, αναφέρεται ότι η Σελήνη συνδέθηκε ερωτικά με τον Δία και του έκανε μία κόρη, την Πανδία.

Μία ακόμη ερωτική ιστορία με τη Σελήνη μάς έρχεται από τη Μικρά Ασία. Λένε ότι η Σελήνη εξαφανιζόταν πίσω από τα βουνά του Λάτμου για να βρει τον αγαπημένο της Ενδυμίωνα, που κοιμόταν σε μία σπηλιά. Ο Ενδυμίωνας (αυτός που βρίσκεται μέσα) ήταν βοσκός, όμορφος σαν θεός. Η Σελήνη χάρισε στον Ενδυμίωνα τον αιώνιο ύπνο για να τον φιλά κοιμώμενο στη σπηλιά όποτε εκείνη θέλει. Σύμφωνα όμως με μεταγενέστερη διήγηση τον όμορφο νέο ερωτεύτηκε ο Ύπνος. Και ο Ύπνος ήταν αυτός που χάρισε στον Ενδυμίωνα τη δυνατότητα να κοιμάται με ανοιχτά τα μάτια.

Στην ελληνική μυθολογία ο Ενδυμίωνας ήταν βασιλιάς της Ηλείας, της πατρίδας των Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Ενδυμίωνας έκανε με τη Σελήνη πενήντα κόρες, αριθμός που ταυτίζεται με τις πενήντα εβδομάδες της Ολυμπιάδας. Σε αυτή την αφήγηση τον αιώνιο ύπνο, αντί της επιλογής του θανάτου, του χάρισε ο Δίας. Μία μορφή αθανασίας δηλαδή. Άλλοι βέβαια λένε ότι ο Πατέρας των θεών και ανθρώπων τιμώρησε με αυτόν τον τρόπο τον Ενδυμίωνα επειδή επιθύμησε ερωτικά τη σύζυγό του Ήρα.

Σχολιάστε